“Met AnnyRose samenwerken is een groot plezier. Zij is een bijzonder goed teamlid, terwijl ze tegelijkertijd duidelijk haar eigen ideeën heeft, een mooie combinatie. Ze kan heel goed ordenen, een klus systematisch aanpakken en ze houdt van heldere afgebakende taken. Drie eigenschappen zijn onbetaalbaar: haar originele creativiteit en perfectie en haar gevoel voor humor. “ 

"Working together with AnnyRose is a large pleasure. She is a particular good team leader, while she has at the same time her clear own ideas and beautiful combination. She can organize quite well; and take tough job systematic and loves to clear delimited branches. Three qualities are priceless: her original creativity and perfection and her feeling for humour. "

Expressionisme

Die Brücke was een groep expressionistische kunstenaars uit de Duitse stad Dresden. Vier studenten aan de Technische Hochschule te Dresden, (Ernst-Ludwig Kirchner, Fritz Bleyl, Karl Schmidt-Rottluff en Erich Heckel), riepen in 1905 de Künstlergemeinschaft Die Brücke in het leven. Even later sloten Max Pechstein, Otto Müller, Axel Gallén-Kallela en Cuno Amiet zich bij dit viertal aan. Oorspronkelijk was het de bedoeling gezamenlijk te werken, om zich los te maken van de uitgehold geachte academische stijltheorieën. Door deze collectiviteit blijft ontwikkeling van een eigen stijl lang uit, en is het soms moeilijk de werken uit een bepaalde periode aan de kunstenaars toe te schrijven. Vooral Kirchner en Heckel werkten erg overeenkomstig. Brücke-kunstenaars wilden de essentie van het creatief vermogen direct en eerlijker in beeld brengen en aldus hun eigen emotie manifesteren. Inspiratie daartoe zochten ze in het omringende leven, vooral in de natuur, in doordringende studies van het vrouwelijk naakt en in het stadsleven. Een essentiele inspiratiebron hierbij was de Noor Edvard Munch, die meerdere grote tentoonstellingen in Dresden hield, waar vooral Kirchner erg van onder de indruk was. Een andere inspiratiebron was Vincent van Gogh. Schmidt-Rottluff heeft zelfs voorgesteld de Brücke-beweging de "Van-Goghisten" te noemen. De Nederlandse schilder Kees van Dongen was ook enige tijd betrokken bij Die Brücke. In 1913 veroorzaakte Ludwig Kirchner de ontbinding van "Die Brücke" met zijn "Brücke-Chronik", die door de overige leden afgekeurd werd. Dit is slechts de directe aanzet voor het opbreken van de groep. Voor deze tijd was er al sprake van onderhuidse spanningen, aangezien ondanks de collectieve stijl Kirchner de meeste eer kreeg. Zowel "Die Brücke" als "Der Blaue Reiter" vormden de kern van het Duitse expressionisme. Begonnen als een soort emotioneel impressionisme werd het algauw de tegenhanger van het Franse fauvisme. In Duitsland dankt men de Brücke de heropleving van de belangstelling voor de houtgravure, een medium dat door zijn moeilijke hanteerbaarheid in de tijd van de academische schildervoorschriften als onhandelbaar gezien werd.

Die Brücke (The Bridge) was a group of German expressionist artists formed in Dresden in 1905, after which the Brücke Museum in Berlin was named. Founding members were Fritz Bleyl, Erich Heckel, Ernst Ludwig Kirchner and Karl Schmidt-Rottluff. Later members were Emil Nolde, Max Pechstein and Otto Mueller. The group was one of the seminal ones, which in due course had a major impact on the evolution of modern art in the 20th century and created the style of Expressionism. Die Brücke is sometimes compared to the Fauves. Both movements shared interests in primitivist art. Both shared an interest in the expressing of extreme emotion through high-keyed color that was very often non-naturalistic. Both movements employed a drawing technique that was crude, and both groups shared an antipathy to complete abstraction. The Die Brücke artists' emotionally agitated paintings of city streets and sexually charged events transpiring in country settings make their French counterparts, the Fauves, seem tame by comparison

Mijn kunst is een uiting van een creatief proces getransformeerde in een visuele staat van collectieve logica. Communicatie is een hoofdfactor in mensheid en ik gebruik deze basis te experimenteren en te zoeken naar een taal die symbolisch de normen van onze rijke cultuur en mooie natuur afbeeldt. Het organische en de intense vormen formulieren en openbaren mijn binnengevoeligheid en de harmonie ik vindt in de wereld rondom.

My art is a manifestation of a creative process transformed into a visual state of collective logic's. Communication is a key factor in humanity, and I use this basis to experiment and search for a language that symbolically depicts the norms of our rich culture and beautiful nature. The organic and most intense forms reveal my inner sensitivity, and the harmony I find in the world around.

It's all based on linoleum printing, but I use different layers. I also often use layers of paint and my knowledge of paint to experiment with and use both for basic shadowes. For my printing I sometimes use crushed papers, everything fascinates me and reminds me of the past, while tomorrow is on it's way. Everything also reminds me of symbols that are blooming from my soul and memories of previous lives. If these are dramatic or happy then reflects on the composition of colour. Colour is the center point of my work. Figures are composed on secondary fazes. The rarest memories are of nature and time being at peace and in contrast with one another. This is when the composition will contain coloured figures and symbols, dancing on the canvas.